ช่วงเบื่อหน่าย ต้องคลายต่างกันตามแต่ละไทป์

ช่วงเบื่อหน่ายไม่ใช่ข้อบกพร่องของความสัมพันธ์ แต่เป็น ขั้นตอนหนึ่งที่เป็นธรรมชาติของความสัมพันธ์ ปัญหาอยู่ที่จะผ่านช่วงนี้อย่างไร และตรงนี้แต่ละไทป์ต้องเข้าหาคนละแบบกันเลย

พาร์ทเนอร์แกน A (ผจญภัย) — เบื่อเพราะไม่มีอะไรใหม่

พาร์ทเนอร์ที่แกน A เด่นจะรู้สึกเบื่อจาก "การไม่มีตัวแปร" ทางออกคือ ความใหม่เล็ก ๆ บ่อย ๆ

• เปลี่ยนเรื่องเล็ก ๆ สัปดาห์ละหนึ่งอย่าง: ช่วงเวลา สถานที่ ลำดับ
• มินิวาเรียชันที่บ่อย ได้ผลกว่าอีเวนต์ใหญ่
• เริ่มด้วยประโยคเดียว "วันนี้เปลี่ยนแค่เรื่องนี้นะ"

พาร์ทเนอร์แกน T (ดั้งเดิม) — เบื่อเพราะพิธีกรรมไม่ลึกขึ้น

แกน T ตรงข้ามกัน ถ้าใส่ความใหม่บ่อย ๆ จะกลับยิ่งเหนื่อย ความเบื่อของคนกลุ่มนี้มาจาก ความหมายของพิธีกรรมที่ซีดจาง

• เพิ่ม "ความลึก" ของรูทีนเดิม — ฉากเดิม เวลานานขึ้น
• เพิ่มความหนาแน่นของวันครบรอบ (ปม 100 วัน·200 วัน)
• เสริมเรื่องเล่าด้วยการกลับไป "สถานที่ที่เราพบกันครั้งแรก"

พาร์ทเนอร์แกน P (กายสัมผัส) — เบื่อเพราะประสาทสัมผัสเย็นลง

แกน P จะจับสัญญาณการตอบสนองของร่างกายที่ทื่อลงได้เร็วที่สุด ทางแก้คือ รีเซ็ตประสาทสัมผัส

• เว้นระยะกันโดยตั้งใจ 2 สัปดาห์ (กู้ความไวของประสาทสัมผัส)
• นำเครื่องมือ·กลิ่น·เนื้อสัมผัสใหม่เข้ามา
• ผสมกิจกรรมรับสัมผัสรอบข้าง เช่น อาบน้ำ·นวด เข้าไปในความสัมพันธ์

พาร์ทเนอร์แกน E (อารมณ์) — เบื่อเพราะบทสนทนาตื้น

แกน E ไวต่อ ช่องว่างทางอารมณ์ มากกว่าการเปลี่ยนแปลงทางกายมาก เป็นไทป์ที่ต้องระวังที่สุด

• "บทสนทนาเช็คอารมณ์" 30 นาที สัปดาห์ละ 1 ครั้ง คงที่
• ผลัดกันยกตัวอย่าง "ช่วงเวลาที่เราใกล้กันที่สุดของวัน" คนละ 1 อย่าง
• เวลาที่หยิบความทรงจำในอดีตของความสัมพันธ์ออกมาแชร์ร่วมกัน

ถ้าเป็นคู่ที่สองแกนต่างกัน

ถ้าพาร์ทเนอร์เป็น A และฉันเป็น T — อย่าฝืนเอาเข้าหากันเพียงฝั่งเดียว คำตอบคือ แบ่งปฏิทินเป็นครึ่ง

• สัปดาห์คี่: ใบสั่งยาฝั่ง A (ใส่ความใหม่)
• สัปดาห์คู่: ใบสั่งยาฝั่ง T (สั่งสมความลึกของพิธีกรรม)

ถ้าสลับกันไป ทั้งสองคนจะได้เชื้อเพลิงที่จะออกจากช่วงเบื่อหน่าย